Eind augustus; het gebeurt niet vaak dat ik ’s avonds de hond uit laat maar mijn lief is ziek geweest en nog niet volledig hersteld. Als ik half in gedachten verzonken net het bruggetje van de vestinggracht ben gepasseerd, krijg ik een hartverzakking van een groep mussen die keihard op mij afvliegt. Ze vliegen mij letterlijk om de oren om twee tellen later te landen in het riet aan het begin van de trekvaart. Nauwelijks bekomen van de schrik vliegt een tweede groep mij voorbij. Als ik even later over de vestingwal loop vliegen er nog twee groepjes uit de struiken naar het riet. Blijkbaar verzamelen de mussen zich op de vestingwal om vlak voor zonsondergang te gaan slapen in het riet. Zou dat met de camera vast te leggen zijn?

Twee dagen later heb ik voldoende energie om het te proberen. Ik sta ruim op tijd klaar met mijn camera in de aanslag. Ik kies voor een groothoeklens en een langzame sluitertijd om de dynamiek van het “om de oren vliegen” vast te kunnen leggen. Maar daar waar ze eerst recht op me af kwamen, vliegen ze nu in een boogje om me heen. De camera al meetrekkend heb ik een kans of vijf om een geslaagde foto te maken want dat is het aantal groepjes waarin ze zich verplaatsen. Tussen alle mislukkingen zit gelukkig één foto waar ik wel blij mee ben, al is het niet de foto waarop ik gehoopt had. Morgen beter!
 
 

 
 
Wanneer ik een dag later de plek nader, hoor ik dat de mussen al in het riet zitten. Door het slechte weer zijn ze blijkbaar een half uur eerder naar hun slaapplek gevlogen. Ik blijf toch een tijdje wachten want je weet nooit of er niet toch nog een groepje komt aanvliegen. Tevergeefs …

Het duurt nog twee dagen voordat het weer het toe laat om nog een poging te wagen. Ik heb namelijk geen zin om in de stromende regen te gaan staan. Ik fotografeer het eerste groepje met de telelens wanneer ze net opvliegen van de verzamelplek. Dan heb ik in ieder geval een foto waarop ze recht op me af komen vliegen. Als blijkt dat tussen de foto’s een paar goede zitten, wissel ik opnieuw naar mijn groothoeklens. Ik heb het geluk dat er nu wel één groepje is dat recht op me afvliegt maar ik kan mijn drang om de camera mee te trekken niet geheel onder drukken. In mijn gedachten had ik een beeld waarop de omgeving niet bewogen zou zijn maar het is nu wel een lekker dynamisch beeld! Morgen de camera op statief zetten en dan nog een poging wagen …
 
 

 

  
Maar die kans kwam er dus niet meer. Ook de dag er na zaten de mussen al in het riet te kwetteren. De dagen daarna was ik of te moe of regende het. Toen ik uiteindelijk nog een poging deed, bleken de mussen gevlogen. Waar ze nu slapen? Geen idee!
 
 

        een muur van riet
        met tjilpende mussen
        die je dus niet ziet
        (maar de muggen wel)