Maanden geleden vond ik een heel bijzonder veertje. Het was deels een veertje en deels dons. Dat dons bewoog mee met ieder zuchtje wind dus nam ik het mee naar huis om het daar in alle rust te kunnen fotograferen. Met heerlijk tegenlicht van de middagzon en verduistering door rolscherm en kartonnendozen ben ik er een aantal dagen zoet mee geweest. In mijn hoofd had ik het idee om de poses die ik bedacht van voor tot achter scherp te krijgen door middel van fotostacking. Photoshop kon dat echter niet goed aan en maakte er een prutzooi van mede doordat de donsjes constant bewogen, ook zonder luchtstroompje. Toen ik mij eens goed wilde verdiepen in het netjes krijgen van zo’n fotostack met behulp van een tutorial van Marijn Heuts, was bij mij de energie op en mijn concentratie gevlogen. Tot op heden heb ik beide nog niet terugvonden. Ik heb daarom de foto’s uitgezocht die zonder stack het beste toonden. In deze “uitgelicht” vind je de zes foto’s die ik zelf het meest interessant vind.

Qua titel had ik al meteen “birds of a feather” in mijn hoofd doordat één van de eerste foto’s die ik maakte, lijkt op een liggende vogel en het veertje op enkele andere foto’s gelijkenis vertoonden met andere dieren. Een goed Nederlands alternatief heb ik qua titel nog niet gevonden. Het meest in de buurt kwam de titel van het gedicht dat ik erbij bedacht: een schizofreen veertje …
 

        een schizofreen veertje uit Eelde
        vroeg toen ze haar wanen naspeelde
        dus wat jij hier ziet
        bestaat eigenlijk niet
        of zou ik mij jou ook inbeelden