Vorig jaar ging onze tuin op de schop. De tuinman die dat deed, vond het leuk om bij de regenpijp een druif te planten. Die druif doet het goed. Deze zomer verscheen voor het venster van onze huiskamer op de eerste verdieping een scheut. Die viel mij pas echt op toen de volle zon de bladeren en ranken licht groen deed oplichten alsof ze zelf licht gaven. Vanaf de bank kon ik de groei goed volgen. Het meest merkwaardige vond ik dat de ranken een eigen leven leiden. Zo kunnen ze ’s ochtends nog recht zijn en zijn de in de middag al krom gegroeid. Ik heb het proces een week of twee kunnen volgen tot de zomerstorm de scheut terugblies naar zijn oorsprong.

Daar waar ik meestal het blog met een gedicht begin, bewaar ik deze nu voor het einde.

 

grijpende vingersgroeischeuten1

 

reiken
groeischeuten2

 

naar steun
groeischeuten3

 

verwrongen bochtig gedrocht
groeischeuten4

grijpende vingers
in bochtige gedrochten verwrongen
zoeken reikend steun

geluidloos gekreun
van leidend lijden
oei, ik groei met scheuten