Sommige gebeurtenissen vergeet je niet snel; zoals mijn eerste ontmoeting met een papegaaiduiker.

Onze eerste avond op Runde; kil en grijs. Even na halftien, aan de rand van de kolonie. Er was nog geen enkele papegaaiduiker geland en we zagen ze alleen op afstand voorbijvliegen.

Dan valt er pardoes één uit de lucht en ploft neer onderaan een kaal stuk rots enkele meters naast me. Hij (of is het een zij?) kijkt even naar mij. Verwijt hij mij zijn slechte landing omdat hij schrok van mijn aanwezigheid?

onvergetelijk1

Dan kijkt hij naar de bovenkant van de rots en gaat er een huivering door hem heen. Al zijn nek en rugveren staan even overeind.

onvergetelijk2

Onbeholpen hobbelt hij naar boven, buigt voorover, raapt iets op en draait zich naar mij om. Met een zacht knorrend geluidje toont hij mij met een droevige oogopslag de overblijfselen van wat vermoedelijk een papegaaiduiker is geweest. Misschien zelfs wel een kind of partner.

onvergetelijk3

Daarna legt hij zorgzaam de resten weer neer. Hij kijkt nog even zoekend rond, draait zich om en verdwijnt achter de rots in de grond.

Het duurde nog geen twee minuten maar heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Wanneer ik er aan denk, lopen de rillingen weer over mijn rug.

onvergetelijk4