Overprikkeling “bestrijden” met nog meer prikkels is natuurlijk niet zo handig. Toch is dat wat ik eigenlijk deed. Daar waar lichaam en geest feitelijk schreeuwden om een rustige agenda, leek het mij in een opwelling een goed idee om aan een mentorgroep deel te nemen. Ik hoopte onder andere op inspiratie en meer inzicht en grip op mijn nogal intuïtieve fotografieproces. Deels kreeg ik wat ik wilde maar zeker niet op de manier die ik verwacht had: het werd chaos en crisis in mijn hoofd!

wat doe ik verkeerd
ben ik het verleerd
hebben de muzen
zich tegen mij gekeerd

ik had het niet door
zat op een dood spoor
en merkte niet echt
dat ik alle grip verloor

Maar zonder wrijving geen glans …


 
Een persoonlijk project was de kern van het traject. Vanuit het thema “verval” kwam ik terecht bij de oude, halfvergane knotwilgen langs de vestinggracht bij mij om de hoek. Dat sloot goed aan bij mijn meerjarenproject “langs de kant” en was lekker dichtbij zodat ik er in de spaarzame momenten dat ik voldoende energie had, ook meteen mee aan de slag kon. Het sloot ook naadloos aan bij mijn uitgangspunt dat ik zo min mogelijk wil reizen om foto’s te maken. De titel van het project: “in de marge”.

in de marge, afgeknot
introvert totaal kapot
sta ik verslagen langs de kant,
houd moedeloos nog even stand
en onderga onwil’g mijn lot

in vreemde omstandigheden
ben ik reeds driekwart overleden
steels vermolmd door schimmeldraden
uitgehold door kevermaden
heb ik mij leeg gestreden

mijn bast heeft dat te lang verhuld
de leemte is deels opgevuld
met dees of gene wilde plant
de vege tekens aan de wand
worden nu eindelijk onthuld

Wie mij een beetje kent, zal in het gedicht een parallel herkennen tussen de toestand van de knotwilgen en mijn eigen situatie. Ik vraag me nu ook af of dit de reden is dat ik “verval” zo’n interessant thema vind …
In ieder geval ging er een hele nieuwe wereld voor mij open. In holle wilgen zijn zulke mooie structuren en patronen te ontdekken! Dit wilde ik graag op een enigszins magisch/surrealistische wijze verbeelden. Anders dan wat ik meestal doe, heb ik in deze serie daarom vooral gekozen voor veel scherptediepte en vaak gebruik gemaakt van een (macro)groothoeklens.

Ik heb geprobeerd om alle facetten van de knotwilg te verbeelden: uiterlijke kenmerken waaronder de vorm als gevolg van het knotten, het ecosysteem (andere planten en dieren die met de boom samenleven), het uithollen door erosie, verrotting en vraat én het innerlijk van de boom.
Hierbij wil ik graag de kanttekening plaatsen dat de serie niet volledig is en waarschijnlijk ook nooit zal worden. Het project liep in het najaar waardoor de nadruk vooral lag op de vele patronen en structuren in het binnenste van de bomen en niet bij de planten en dieren die in en rond de knotwilgen leven. Of ik er nog mee verder ga? Het is afwachten want de benodigde energie en inspiratie daarvoor ontbreken nog steeds.

Of ik nog eens zo’n project zou doen weet ik op dit moment ook niet. Het heeft zo zijn voordelen om een langere tijd met hetzelfde onderwerp bezig te zijn en helemaal te doorgronden. Ik heb echter de neiging om te veel te gaan denken waardoor ik gefrustreerd raak en niet tot actie kan komen. Ik fotografeer vooral om mijn chaotische, autistische hoofd te plezieren maar dit project/het mentortraject bracht juist meer chaos èn drukte in mijn hoofd … tot ik opnieuw overprikkeld raakte met alle gevolgen van dien. Toch heeft het project een serie foto’s opgeleverd waar ik blij mee ben.

 

Schimmeldraden en kevermaden

 

Tekens aan de wand

 

Interieur inferieur

 

Ecosysteem

 

Tot slot

in de schaduw van mezelf
blijf ik in vervreemding achter
verdwaal in tal loze gedachten
en raak mezelf volledig kwijt

een beklemmend onvermogen
legt mij stil, hoe kom ik ooit thuis
als ik in de leegte, zowaar een labyrint,
nooit mijn eigen weg eens vind