(letterlijk en figuurlijk)
 
Al maanden ontbreekt het mij aan zin en inspiratie; het is een beetje aanmodderen. Mijn camera heb ik daardoor al lange tijd nauwelijks aangeraakt en er is geen gedicht dat zich aandient. Op vakantie in Lotharingen waren het de uitbundige vlinders, o.a. koningspage, keizermantel, dambordje, boswitje, die mij in eerste instantie prikkelden tot het maken van wat foto’s.
   

  

  

  

    
Een week later waren het echter de schaatsenrijders die mijn stemming het best verbeelden en die uiteindelijk ook zorgden voor een beeld bij een gedicht dat zijn oorsprong vond in de periode van mijn vorige dubbele depressie 6 jaar geleden.
 

        in een lichaam dat niet de mijne is
        een leven leiden dat nooit zo bedoeld was
        verstrikt in opgelegde regels
        gevangene van mijn eigen gedachten
         
        overleven in een vreemde wereld
        tot een totale uitputting van lichaam en geest
        de afgrond onder mij zichtbaar maakt
        apathie; de laatste strohalm
         
        in de allesoverheersende leegte
        kom ik alleen mezelf tegen
        maar blijf ik ver bij wie ik ben vandaan
        met het gevoel overal buiten te staan

 
 

    
Schaatsenrijder vind ik overigens een totaal verkeerde naam voor dit grappige beestje. Een schaatsenrijder schaatst namelijk helemaal niet! Het diertje zou veel beter roeiertje kunnen heten of zo omdat hij zich met een roeibeweging van het middelste paar poten voortbeweegt. Die roeibeweging veroorzaakt kleine golfjes wat op bijgaande foto goed te zien is. De foto laat ook zien dat het achterste paar poten alleen als roer dient.
 

 
   
Tot slot mogen de bloemetjes niet vergeten worden. Eén foto van het beemdkroon in de laatste zonnestralen aan het begin van de vakantie en één foto van bernagie in een prachtige kruidenrand op de laatste ochtend van de vakantie.